De eerste sneeuw

In België krijgen we niet zo heel vaak die kans, dus als dat moment er dan komt, moeten we met volle teugen genieten van de magie. De eerste sneeuw. Dat moment waarop je ’s morgens wakker wordt en dat zachte witte deken ziet dat de wereld liefdevol toedekt. De bomen die ineens allemaal veranderd zijn in grote suikerspinnen. De pure blijdschap van mijn vierjarige zoon wanneer hij schreeuwt: “Sneeuw! We moeten een sneeuwpop maken, mama!”. De verwondering en verrukking bij mijn dochter van net geen twee wanneer ze voor het eerst bewust kennis maakt met dat vreemde, koude, poederige goedje dat overal verspreid ligt. De kreten van plezier van mijn beide bengels achter mij wanneer ik hen met de slede naar school trek. De pure rust van zo’n volledig wit landschap. De intens zuivere geur die op zo’n dagen in de lucht hangt. Sneeuw zorgt altijd voor momenten van klein geluk, van herbronnen, van genieten.

Zelfs mijn man, die een absolute koukleum is en het dus ronduit haat om in dit soort weer naar buiten te komen, geeft maar al te graag toe dat – zolang hij binnen in de warmte zit – ook hij intens kan genieten van die witte winterpracht buiten. En ja, sneeuw zorgt ook voor verkeershinder. En het zorgt ervoor dat alles wat trager verloopt. Maar wat geeft dat? Het is ook een kans om even te genieten van de stilte en rust om je heen. Pak die kans, volgende week is de magie misschien al weer gaan vliegen.

Deze namiddag kruip ik dus niet achter mijn computer. Neen, ik ga een sneeuwpop maken met mijn kleine man. Ik ga sneeuwballen gooien, door de tuin razen met de slede. En daarna, wanneer zoonlief moe gespeeld is en zijn sneeuwlaarzen en jas heeft uitgetrokken, maak ik warme chocolademelk. Dan kruipen we even dicht bij elkaar onder een warm dekentje met zo’n hartverwarmende kop en vertellen we elkaar gekke verhalen. Ongetwijfeld komt er in die verhalen een sneeuwdino voor, want mijn zoon is gek op dino’s. Ja, vandaag pak ik het moment en geniet ik met volle teugen van de magie van klein geluk. Zijn het tenslotte niet dat soort momenten die je bijblijven wanneer ze groot zijn en mama veel minder hard nodig hebben? Die grote speelgoeddino ligt tegen dan ergens verloren in een kast. Maar die sneeuwdino uit ons verhaal, die blijft een mooie herinnering, daar ben ik zeker van.

Zo’n sneeuwpracht doet mij soms ook twee keer nadenken bij wat ik doe in het algemeen. Zoals deze morgen: de sneeuw op de takken was zo prachtig en perfect en ik wilde die perfectie even met mijn eigen vingers aanraken, voelen. Maar tegelijk bedacht ik me dat ik op die manier dat perfecte laagje zou kapotmaken. Dus ik bleef er af en keek er gewoon naar.

Meestal ben ik er niet de persoon naar om een hang te hebben naar perfectie, maar vandaag is dat dus (tijdelijk?) anders. Vandaag kan ik perfectie best appreciëren, voel ik zelfs een klein vonkje motivatie om zelf aan de slag te gaan en een aantal zaken in mijn leven verder te perfectionneren. Zou de sneeuw mij geïnspireerd hebben? Ik vind het alvast een mooie gedachte.

Welke gedachten roepen sneeuw bij jou op? Raak je wel eens geïnspireerd door natuurschoon? Laat het me weten. Ik ben benieuwd!

Dorp 13A 9810 Nazareth
ruth@proscription.be
T +32 474 92 70 07

Sitemap

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

{{ newsletter_message }}

x

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x